ΟΡΦΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ
Eις ΓΑΙΑΝ
Γαίαν παμμήτειραν αείσομαι ηϋθέμεθλον πρεσβίστην ή φέρβει επί χθονί
πανθ' υποσ' εστίν ημέν όσα χθόνα δίαν επέρχεται ηδ' όσα πόντον ηδ'
όσα πωτώνται τάδε φέρβεται εκ σέθεν όλβου εκ σέο δ' εύπαιδες τε και
εύπαρποι τηλέθουσι πότνια σεύ δ' έχεται δούναι βίον ηδ' αφελέσθαι
θνητοίς ανθρώποισιν ο δ' όλβιος ον κε συ θυμώ πρόφρων τιμήσης τω τ'
άφθονα πάντα πάρεστι βρίθει μεν σφιν άρουρα φερέσβιος ηδέ κατ'
αγρούς κτήνεσιν ευθηνεί οίκος δ' εμπίπλαται εσθλών αυτοί δ'
ευνομίησι πόλιν κάτα καλλιγύναικα κοιρανέουσ' όλβος δε πολύς και
πλούτος οπηδεί παίδες δ' ευφροσύνη νεοθηλέι κυδιόωσι παρθενικαί τε
χοροίς φερεσανθέσιν εύφρονι θυμώ παίζουσαι σκαίρουσι κατ' άνθεα
μαλθακά ποίης ούς κε συ τιμήσης σεμνή θεά άφθονε δαίμον χαίρε θεών
μήτηρ άλοχ' Ουρανού αστερόεντος πρόφρων δ' αντ' ωδής βίοτον θυμήρε'
όπαζε αυτάρ εγώ και σείο και άλλης μνήσομ' αοιδής.
Eις ΔΙΑΝ
Ζήνα θεών τον άριστο αείσομαι ηδέ μέγιστον ευρύοπα κρείοντα
τελεσφόρον ος τε Θέμιστι εγκλιδόν εζομένη πυκινούς οάρους οαρίζει
ιληθ' ερύοπα Κρονίδη κύδιστε μέγιστε.
Eις ΔΙΟΝΥΣΟΝ
Κισσοκόμην Διόνυσον ερίβρομον άρχομ' αείδειν Ζηνός και Σεμέλης
ερικυδέος αγλαόν υιόν ον τρέφον ηύκομαι νύμφαι παρά πατρός άνακτος
δεξάμεναι κόλποισι και ενδυκέως ατίταλλον Νύσης εν γυάλοις ο δ'
αέξετο πατρός έκητι άντρω εν ευώδει μεταρίθμιος αθανάτοισιν αυτάρ
επεί δη τόνδε θεαί πολύυμνον έθρεψαν δη τότε φοιτίζεσκε καθ'
υλήεντας εναύλους κισσώ και δάφνη πεπυκασμένος αι δ' αμ' έποντο
νύμφαι ο δ' εξηγείτο βρόμος δ' έχειν άσπετον ύλην και συ μεν ούτω
χαίρε πολυστάφυλ' ώ Διόνυσε δος δ' ημάς χαίροντας ες ώρας αύτις
ικέσθαι εκ δ' αυθ' ωράων εις τους πολλούς ενιαυτούς.
Eις ΕΣΤΙΑΝ
Εστίη ή πάντων εν δώμασιν υψηλοίσιν αθανάτων τε θεών χαμαί
ερχομένων τ' ανθρώπων έδρην αίδιον έλαχες πρεσβηίδα τιμήν καλόν
έχουσα γέρας και τιμήν ου γαρ άτερ σου ειλαπίναι θνητοίσιν ιν' ου
πρώτη πυμάτη τε Εστίη αρχόμενος σπένδει μελιηδέα οίνον και συ μοι
Αργειφόντα Διός και Μαιάδος υιέ άγγελε των μακάρων χρυσόρραπι δώτορ
εάων ναίετε δώματα καλά φίλα φρεσίν αλλήλοισιν ίλαος ων επάρηγε συν
αιδοίη τε φίλη τε Εστίη αμφότεροι γαρ επιχθονίων ανθρώπων ειδότες
έργματα καλά νόω θ' έσπεσθε και ήβη χαίρε Κρόνου θύγατερ συ τε και
χρυσόρραπις Ερμής αυτάρ εγών υμέων τε και άλλης μνήσομ'μ
αοιδής.
Eις ΗΛΙΟΝ
Ηλιον υμνείν αύτε Διός τέκος άρχεο Μούσα Καλλιόπη φαέθοντα τον
Ερυφάεσσα βοώπις γείνατο Γαίης παιδί και Ουρανού αστερόεντος γήμε
γαρ Ευρυφάεσσαν αγακλειτήν Υπερίων αυτοκασιγνήτην ή οι τέκε κάλλιμα
τέκνα Ηώ τε ροδόπηχυν εϋπλόκαμον τε Σελήνην Ηέλιον τ' ακάμαντ'
επιείκελον αθανάτοισιν ός φαίνει θνητοίσι και αθανάτοισι θεοίσιν
ίπποις εμβεβαώς σμερδνόν δ' ό γε δέρκεται όσσοις χρυσής εκ κόρυθος
λαμπραί δ' ακτίνες απ' αυτού αιγλήεν στίλβουσι παρά κροτάφων τε
παρειαί λαμπραί από κρατός χαρίεν κατέχουσι πρόσωπον τηλαυγές καλόν
δε περί χροί λάμπεται έσθος λεπτουργές πνοιή ανέμων υπό δ' άρσενες
ίπποι ενθ' αρ' ό γε στήσας χρυσόζυγον άρμα και ίππους θεσπέσιος
πέμπησι δι' ουρανού ωκεανόν δε χαίρε άναξ πρόφρων δε βίον θυμήρε'
όπαζε εκ σέο δ' αρξάμενος κλήσω μερόπων γένος ανδρών ημιθέων ων
έργα θεοί θνητοίσιν έδειξαν.
Eις ΣΕΛΗΝΗΝ
Μήνην αείδειν τανυσίπτερον έσπετε Μούσαι ηδυεπείς κούραι Κρονίδεω
Διός ίστορες ωδής ής άπο αίγλη γαίαν ελίσσεται ουρανόδεικτος κρατός
απ' αθανάτοιο πολύς δ' υπό κόσμος όρωρεν αίγλης λαμπούσης στίλβει
δε τ' αλάμπετος αήρ χρυσέου από στεφάνου ακτίνες δ' ενδιάνονται
εύτ' αν απ' Ωκεανοίο λοεσσαμένη χρόα καλόν είματα εσσαμένη τηλαυγέα
δία Σελήνη ζευξαμένη πώλους εριαύχενας αιγλήεντας εσσυμένως
προτέρωσ' ελάση καλλίτριχας ίππους εσπερίη διχόμηνος ό τε πλήθει
μέγας όγμος λαμπρόταται τ' αυγαί τοτ' αεξομένης τηλέθουσιν
ουρανόθεν τέκμωρ δε βροτοίς και σήμα τέτυκται τη ρα ποτε Κρονίδης
εμίγη φιλότητι και ευνή η δ' υποκυσαμένη Πανδείην γείνατο κούρην
εκπρεπές είδος έχουσαν εν αθανάτοισι θεοίσι χαίρε άνασσα θεά
λευκώλενε δία Σελήνη πρόφρον εϋπλόκαμος σέο δ' αρχόμενος κλέα φωτών
άσομαι ημιθέων ων κλείουσ' έργματ' αοιδοί Μουσάων θεράποντες από
στομάτων εροέντων.
Ευχή προς Μουσαίον
Μάνθανε δή, Μουσαίε, Θυηπολίην περισέμνην, ευχήν, ή δή τοι
προσφερεστέρη εστίν απασέων. Ζεύ βασιλεύ, και Γαία, και ουράνιαι
φλόγες αγναί Ηελίου, Μήνης θ' ιερόν σέλας, Άστρα τε πάντα. και σύ,
Ποσείδαον γαιήοχε κυανοχαίτα, Φερσεφόνη θ' αγνή, Δήμητηρ τ'
αγλαόκαρπε, Άρτεμη τ' ιοχέαιρα, κόρη, και ήϊε Φοίβε, ός Δελφών
ναίεις ιερόν πέδον. ος τε μεγίστας τιμάς εν μακάρεσσιν έχεις,
Διόνυσε χορευτά. Άρες τ' οβριμόθυμε , και Ηφαίστου μένος αγνόν,
αφρογενής τε θεά, μεγαλώνυμα δώρα λαχούσα. και σύ καταχθονίων
βασιλεύ, μέγ' υπείροχε δαίμον. Ήβη τ', Ειλειθυία, και Ηρακλέος
μένος ήυ. και το Δικαιοσύνης τε και Ευσεβίης μέγ' όνειαρ κικλήσκω,
Νύμφας τε κλυτάς, και Πάνα μέγιστον, Ήρην τ', αιγιόχοιο ο Διός
θαλερήν παρακοιτίν. Μνημοσύνην τ' ερατήν, Μούσας τ' επικέκλομαι
αγνάς εννέα, και Χάρίτάς τε, και Ώρας, ήδ' Ενιαυτόν, Λητώ τ'
ευπλόκαμον θείην, σεμνήν τε Διώνην, Κουρήτας τ' ενόπλους,
Κορύβαντάς τ' ηδέ Καβείρους, και μεγάλους Σωτήρας ομού, Διός άφθιτα
τέκνα Ιδαίους τε θεούς, ήδ' άγγελον ουρανιώνων, Ερμείαν κήρυκα,
Θέμιν θ' ιεροσκόπον ανδρών, Νύκτα τε πρεσβίστην καλέω, και φωσφόρον
Ήμαρ, Πίστιν τ' ηδέ Δίκην, και αμύμονα Θεσμοδότειραν. Ρείαν τ', ηδέ
Κρόνον, και Τηθύν κυανόπεπλον, Ωκεανόν τέ μέγαν, σύν τ' Ωκαιανοίο
θυγατράς. Άτλαντος τέ και Αιώνος μέγ' υπείροχον ισχύν. και Χρόνον
αέναον, και το Στυγός αγλαόν ύδωρ, μειλιχίους τε θεούς. αγαθήν δ'
επί τοίσι Πρόνοιαν. Δαίμονα τ' ηγάθεον, και Δαίμονα πήμονα θνητών.
Δαίμονας ουρανίους τε και ειναλίους και ενύδρους, και χθονίους και
υποχθονίους, ήδ' ηεριφοίτους. και Σεμέλην, Βάκχου τε συνευαστήρας
άπαντας, Ινώ, Λευκοθέην τε , Παλαίμονα τ' ολβιοδώτην. Νίκην θ'
ηδυέπειαν, ίδ' Αδρήστειαν άνασσαν. Και βασιλέα μέγαν Ασκληπιόν
ηπιοδώτην. Παλλάδα τ' εγρεμάχην κούρην, Ανέμους τε πρόπαντας και
Βροντάς, Κόσμου τε μέρη τετρακίονος αυδώ. Μητέρα τ' αθανάτων, Άττιν
και Μήνα κικλήσκω . Ουρανίην τε θεάν, σύν δ' άμβροτον αγνόν Άδωνιν,
Αρχήν τ' ηδέ Πέρας. (το γάρ έπλετο πάσι μέγιστον) ελθείν ευμενέας,
κεχαρημένον ήτορ έχοντας, τήνδε θυηπολίην ιερήν, σπονδήν τ' επί
σεμνήν
