Ο Ιχνευτής τ'
Ανέμου
Χρόνια τώρα αυτοσχέδιος ασυρματιστής
στέλνω υπομονετικά τα μηνύματά μου και όταν κάποιες φορές ο θόρυβος
της καθημερινότητας κοπάζει στήνω αυτί και περιμένω μήπως και
ακούσω κάτι. Αισθάνομαι ότι ζω πάνω σε μια μικρή σφαίρα μόνο που η
δική μου σφαίρα είναι γεμάτη παράδοξα εκτός από λουλούδια.
Αν και μικρή φαντάζει πάντα μεγαλύτερη μου. Μάταια προσπαθώ να την
φτάσω να γίνω και εγώ μεγάλος, μεγαλύτερος... Ούτε καν να την
γνωρίσω δε μπορώ με αυτές τις πέντε αισθήσεις. Κοίτα εκεί καλό
κοίτα κοίτα, κοίτα και εκεί, μου φωνάζεις εσύ. Έτσι μπαίνω μέσα σε
αεροπλάνα, πλοία, αυτοκίνητα και γρήγορα όλο πιο γρήγορα συμπιέζω
τον χρόνο μου για να πετύχω τι; Να μαζέψω μερικούς τόννους
ταγγισμένο αέρα και κάποιες φευγαλέες εικόνες που δεν είναι τίποτα
άλλο από μια συλλογή από μηδενικά και άσσους σ' ενα δίσκο. Και τι
μένει αλήθεια;
μηδέν δια του ενός πάλι μηδέν μας κάνει.
Είναι όμως φορές που η φαντασία θα έλεγε ένας καλλιτέχνης, η τύχη
ένας τεχνοκράτης και η προσευχή ένας πιστός, μικραίνει αυτή τη
σφαίρα να σαν μια γκαζά σάν αυτές που αγοράζαμε μικροί από το
μπακάλη.
Ευτυχώς που υπήρξαν και αυτές οι γκαζές στην ζωή μου.
Και τι αξία μπορεί να είχαν τρείς γκαζές με ρωτάς εσύ, να εσύ σ'
ακούω. Ποιός παίζει με γκαζές πιά;
Κι' όμως η ταπεινότητα τους ήταν αυτή που μ' έμαθε να ονειρεύομαι.
Την μιά ήταν το διαστημόπλοιο που με πήγαινε ταξίδια σε ολόκληρο το
γαλαξία. Την άλλη ήταν ο φακός που ανέλυε το φώς σε χρώματα και
σχήματα παράξενα και αμέσως μετά ο στρατός μου που κατατρόπωνε τους
κακούς του κόσμου όλου.
Επιστροφή στην παιδικότητα ή στην αλήθεια. Για μένα αυτές οι λέξεις
έχουν γίνει συνώνυμες πιά. Με την σκέψη αυτής της πολύχρωμης
μπίλιας στο μυαλό μου και με τα εφτά χρώματα της ίριδας να φέγγουν
πεντακάθαρα στο κορμί μου είναι που νιώθω πάλι οτι πετώ όπως τότε.
Δεν χρειάζεται να ψάξω για κάτι γιατί όλα είναι μέσα μου.
Η γη με τους ανθρώπους, τά ζώα, τα φυτά, ο γαλαξίας όλος, ο ήλιος,
οι πλανήτες ακόμα κι αυτη η σελήνη στο σκορπιό που χρόνια τώρα με
παιδεύει.
Και τότε οι φωνές σιωπούν. Ξεφορτώνομαι όλο τον ταγγισμένο αέρα και
με την άνεση ταχυδακτυλουργού σβήνω τα μηδέν και κρατώ τους
άσσους.
Είναι η στιγμή που η αλήθεια σαν μικρά λαμπιόνια στο
χριστουγεννιάτικο δένδρο που τόσο θαύμαζα μικρός ανάβει μία
μία.
Μια μικρή φωνίτσα δειλά δειλά μέσα μου αρχίζει και μιλά.
Μια φωνή που σάν παιδί "οι μεγάλοι" φρόντισαν επιμελώς να χάσω και
που ο θόρυβος της καθημερινότητας αργότερα σχολαστικά καλύψε τα
απομεινάρεια της.
Θεώρημα πρώτο λοιπόν:
Ο χρόνος είναι αντίστροφα ανάλογος του χώρου... δηλαδή; Όσο πιο
πολύ το χρόνο σου στριμώχνεις τόσο λιγότερος είναι ο χώρος που
δίνεις στο παιδί. Το παιδί που βρίσκεται μέσα σου έτοιμο να
εκφραστεί και να αγαπήσει.
Θεώρημα δεύτερο:
Φώς μέσα μας και φώς απέξω. Και πια η διαφορά τότε με ρωτάς εσύ
πάλι.
Το φώς που βρίσκεται μέσα μας είναι αυτό που η θρησκεία ονομάζει
ανέσπερο είναι το φώς το πιο καθάριο είναι το φώς που όταν και όπου
πέφτει χάνεται το σκοτάδι. Το φώς που βρίσκεται έξω μας έχει μια
ιδιαιτερότητα˙ όπου πέφτει δίνει και σκιά μαζί. Να λοιπόν το
δεύτερο παράδοξο που καλούμαστε να κατανοήσουμε, και εν τέλει να
διαλέξουμε με ποιό φώς θα πορευτούμε και σε ποιό φάρο σαν καλοί
καπεταναίοι θα γυρίσουμε την πλώρη μας.
Θεώρημα τρίτο και καλύτερο: Θυμάσαι βέβαια τα
παιδικά σου χρόνια;
Ποιός; Μα εσύ φυσικά που συνέχεια αμφισβητείς. Θυμάσαι ποτέ να
ανησυχούσες; Γιατί ήξερες ότι οι γονείς σου τα φροντίζουν όλα.
Γιατί λοιπόν μπορεί να πιστεύεις ότι αν ο δικός σου πατέρας
φρόντιζε για σένα, ο ουράνιος Πατέρας μας μπορεί να σε έχει
εγκαταλείψει μόνο σου και αβοήθητο πάνω σ' αυτή τη σφαίρα. Και πάλι
εσύ, γιατί ψάχνεις τα προβλήματα σου μόνο με το φώς το έξω να
φωτίσεις. Γιατί επιμένεις να μένεις στο ίδιο επίπεδο με τις
μεσημεριανές εκπομπές και τούς τίτλους τών εφημερίδων αφού ακόμα
και η μικρότερη βουτιά μέσα στο πραγματικό σου είναι, μπορεί να σου
δώσει βιώματα και γνώσεις λαμπερές σαν τα μαργαριτάρια που αλιεύουν
οι ψαράδες.
Μια μικρή μόνο αντιστροφή στο κλάσμα σου και έχεις το άπειρο.
Εσύ, εσύ λοιπόν που αμφισβητείς σώπασε πια γιατί και εσύ μέσα μου
είσαι.
Όσο για μένα ένας άσσος με ταλαιπωρεί ακόμη και αυτός δεν είναι
σπαθί ούτε μπαστούνι...
Ιωάννης
Μάστορης 2005
